«س»

وقتی رسیدیم به منزل، ازمن خواست که ده دقیقه توی ماشین بمونم وبعد بیام بالا.
رفت و من هم.

واردشدم. کف منزل را از ورودی تا تختواب پرازگلبرگهای رز کرده بود، باشمع های جابه جا و زیبا.
فضایی رمانتیک.
روی میزهم پراز شراب قرمزو آبمیوه و میوه.
ازگوشه ی سالن نگاهم می کرد. آرام به طرفم آمد. بغل کرد.بویید. یک لحظه خواستم تنهاباشم.
اوآن همه خواستنی بود برایم، ناگهان ....اما خالی شدم.

نشستم. نشستیم. میوه خوردیم. اوشراب هم زد. من مقاومت می کردم. شراب واینها را درک نمی کنم.
اصرارعاشقانه کرد.
نوشیدم.
به نخستین جرعه ها، به چرت وپرت گویی افتادم.
گیج و منگ.
بدم نیامد از این حال.
نزدیکش شدم.
چه بویی! همیشه خوش عطربود.
آرام مرا بوسید.
نخستین بوسه یمان بود. بعد از چندین ملاقات و حتی بارها تنها شدن باهم و مقاومت هردو بر نبوسیدن.

شیرین و دلخواسته.
ساعتها مغازله کردیم همانجا.
تا بغلم زد.
میان زمین وهوا و بوهای خوش لب و تن ودهانش بودم که خودرا برتختی یافتم که تا ساعتها تنم را نوازش کرد.
برای تن - آمیزی آمده بود نه ارضای جسمانی.

چه صبوری کرد.
بوسه و سیگار و شمع و عطر و شراب وپسری خوش اندام و دلنشین.

«س» آرام به زندگی ام پا گذاشت تا تمام حروف الفبا را با او برای همیشه فراموش کنم....

نخستین ملاقات با «ی» پس از انتظارها

دیدمش.
پس ازماهها دوری و تحمل فشار نبودنش.

پس از انتظارثانیه ها را کشیدن برای رسیدن نفسم به نفسش.


غنیمت دان اگر روزی به شادی دررسی ای دل
پس از چندین تحمل ها که زیر بار غم کردی
شب غم های سعدی را مگر هنگام روز امد
که تاریک وضعیفش چون چراغ صبحدم کردی

«ی»!

آمده بود به استقبالم و به دنبالم در فرودگاه امام. پروازم تاخیرداشته و او نمی دانسته. حدود چهارساعت به انتظار مانده بود.
ازپلکان طبقه ی اول به همکف می آمدم که دیدمش.
آرام و مطمئن به نظرمی آمد. پیراهنی صورتی با شلواری مشکی و به نظرم کفشی با رنگی متناسب با پیراهنش.

«ی».
دلم کمی مضطرب وکمی آرام بود. به سمتش رفتم. دست دادیم. درست مثل دو دیپلمات در یک دیدار نه چندان صمیمانه.
نشستیم.
درهمان فرودگاه چیزکی خورد و من فقط یک نوشیدنی کوچک.
ته لیوان را هورت کشیدم. مثل اینکه خودت فقط تنها باشی. هورتی با صدای بلند.
درآمد که عاشق این کارهایم است.

به راه افتادیم تا خانه اش.
سرد وبی تفاوت حرف می زدم.
انگار که به یکباره از حس او خالی شده باشم. درست مثل باتری کهنه ی موبایل. یکدفعه دیگر نایی نمانده بود.

میانه ی راه ناگهان دستم را گرفت و فشرد و گفت : ..عشقم....!
داغ شدم.
می خواستم همانجا ودرهمان لحظه با او همبستر شوم. نه برای سکس. برای لمس داغی پوستش.
نمی شد.

وباهم ماندیم چندروزی تا......

ماساژ

غیرممکن بود که بامردی غربی دربستر باشم و به خوبی نبینم که او، نخست قصددارد چیزی را اهدا کند قبل ازآنکه نیت دریافت هدیه ای داشته باشد.

معمولا این تقدیم، ماساژ نرم و لطیف است. حالا چه موها چه صورت، چه پاها چه بدن، یا بگیر گاهی کل بدن، آن هم از پشت ورو.
حسی از توجه و احترام درزن برانگیخته می شود و مرد بسیار خواستنی تر.

دلم و تنهایی

چی شد که اینجوری شد؟
این شبهای خنک و تازه ی تابستانی اروپایی، قدیمترها چقدر عشق به یاد بغلم می آورد اما الان ساکت و لال عین چوب خشک نشسته و مرا نگاه می کند؟
دلم دارد به خودش عادت می کند.
دارد خیلی تنهایی- دوست می شود. چه صفایی ست این سکوت مالِ خودِ خود آدم.
هرچند اقرار می کنم هنوز دست دردستی زوجها، می تواند نگاهم را دقایقی مالِ خود کند....

بازگشت

بدجنسی ام زده بالا و جواب اس ام اس به کسانی که نمی خواهمشان را نمی دهم.
اما من که بدجنس نبودم.
دست «ی» در کاراست. 
وقتی خیلی از او خوشحالم یا خیلی ناراحتم واکنش هایم بر مردمان اطرافم اثر دارد.

مراقب رفتارهایمان باید باشیم وقتی مقام «معشوق» داریم.
حالا خودم را بگیر که چقدر به این روضه هایم عمل می کنم.

تردید

بین قلب و عقل مانده ام.
عقل می گوید مرد غربی برای ازدواج.
قلب می گوید مرد ایرانی....

دوست پسر سیاستمرد

اخیرا مطمئن مطمئن شدم که باید در میتینگها و جلسات عمومی احزاب شرکت کنم.
هیچ کدام از مردهایی که این روزها می بینم قاطعیت موردنیاز من رو ندارند. می خوام مردی در دنیای سیاست ملاقات کنم.

می دونم که احتمالا قابل اعتماد نیستند اما جدیت ودریک مسیر خاص بودنشون رو دوست دارم.
از قضا امروز ازحزبی که درآن عضوهستم برای یک ملاقات تماس گرفتند.اسم و فامیلش که دوست داشتنی بود و خوش نوا. 

خبرشو می دم بهتون.

عشوه

من عشوه کردن را در رفتار روزانه با مردها بلد نیستم. چه معشوقم باشد چه همکارم.
البته که عشوه، معنای اصیلی دارد. بیشتربا «لوس» بودن اشتباه می شود.

 برایم سخت است. با طبعم سازگارنیست. شاید نقص باشد. شاید هم نه. نمی دانم؟ 

عشوه در بهترین شکلش هم هرگز بیشتر از لابلای شعر وادب برایم جایی نداشته. فکر می کنم دوزبازی اش زیاد است. می خواهی اما تظاهر به نخواستن می کنی و اینها.

اگر معنی عشوه اما بازی کردن برای تشنه کردن باشد آن هم در جایی که می توان بازسیراب کرد خوب است. مثل داستان تشنه ساختن درشب و تختخواب، اما فُرم های دیگررا نمی فهمم زیرا که مخاطبم را آزار می دهد. 

پوشش زنان

امروز درایستگاه اتوبوس، همزمان با من دختران دبیرستانی زیادی ایستاده بودند. همگی قدبلند وبلوند با شرتهای بسیار کوتاه و تاپ. هیچ ماشینی بوق نزد، سرهیچ راننده ای کج نشد و هیچ ماشینی مسیرش را برای دوباره دیدن و متلک گفتن تغییرنداد.
ایمان مردها به خطر نیفتاد.
مساله ی رعایت حق زن درپوشش، تماما تربیتی ست. اینکه مردی نمی تواند از لباسهای کمی آزاد زنان، تحریک نشود این مشکل تربیت اوست و ربطی به نجابت و پاکی زن ندارد. تابستان است و طبع هواگرم. زن هم زیبا طلب. جمع این دو باهم این می شود که لباسهای شاد و نسبتا سبک بپوشد.
سبک باری لباس به معنی سبکی رفتار دختر نیست.
درآموزشهای ایرانی ما، مرد با دیدن زن، تحریک می شود و باید بلافاصله هم تحریکش را دشارژ کند درحالیکه ذات مرد با آموزش مناسب می تواند کاملا مستقل از این وضعیت باشد. 

خیلی اززنها هم بارها شنیده ام که درتوصیف لباس زنان دیگر می گویند:«خب حالا مجبور بود این لباس چسب و تنگ رو بپوشه» یا بدتر«چی رو می خواست اثبات کنه غیراز جلف بودن خودش».

دوسال پیش درتهران به یک مهمانی دعوت شدم. مهمانی دوستانه-خانوادگی بود و من جز میزبان، کسی را نمی شناختم. قرارشد دختری از دوستانم مرا همراهی کند. پیراهنم یقه ی شلی داشت و بند سوتین سمت راستم دیده می شد. برای دوستم خیلی عجیب بود که من دست به چنین انتخابی زده ام؛ آن هم درعصرانه ی فامیلی نه یک پارتی.
و برای من عجیب بود که اگرپیش از هراقدام و مانیفست و تلاش برای احقاق حقوق زن، مساله ی «اختیارزن» در ذهن خود زنان تحصیل کرده حل نشده باشد چگونه می توان به اصلاح نگاه و ذهن مردان دست زد.

پسر اسپانیایی

با یک پسر اسپانیایی مدتیست چت می کنم.  باسواد و کنجکاواست. هرچه دلم را چرخیدم دیدم نمی توانم با او دوست شوم. تمام فکرم معطوفِ معشوقِ اصلی ام است.
گفتمش.
برآشفت.
گفتم که نمی توانم از علاقه ای که به «ی» دارم دست بکشم هرچند به دلایل عقلی می دانم که بهتر است رابطه با اورا تمام کنم.با این حال اما پیشنهاد کردم دوستان اجتماعی باقی بمانیم.
رفت.
خوشحال شدم از رفتنش.بیشتر به خاطر خودش.
دیروزپیام فرستاده بود که با من دوست معمولی می ماند وصبر می کند تا نتیجه ی رابطه ام با «ی» معلوم شود.
خیلی کوتاه وفقط یکبارتا به حال هم را دیده ایم آن هم در یک مهمانی دوستانه. 
بیشتر با صدا و پیام هم را می شناسیم.این حد ازرواداری یا شاید هم عدم وابستگی مطلق به کسی در رابطه، برای من نویدکشف دنیای جدیدی است که درآن رابطه، تملک نیست.

هنوزجوابی نداده ام. یابهتر است بگویم هنوزجوابی نیافته ام تا بگویمش!

انتقام در رابطه

شده است که معشوقانم را آگاهانه یا ناآگاهانه رنج داده ام. هیچ کدامشان هرگز انتقام نجسته اند.
انتقام جویی دررابطه انرژی بر است.
به دردنخور!
نه رابطه را بهبود می بخشد و نه حتی حال خوبی به آدم می دهد.
یکبار ازمعشوقی، انتقام گرفتم با خوابیدن با دوستی دیگر. درانتها فقط خودم ضرر کردم.

یا باید خوب بود یا رفت. هردو روش، عقلانی ست اما انتقام پوک و توخالی ست.

دخترهرزه

دخترِی ست استاد دانشگاه و دارای پایه ی دوی نظام مهندسی قد بلند و خوش سیما، بالاخره در 32 سالگی تن به نخستین دوستی با مردان داده آن هم تنها در کافی شاپ و رستوران، که های این نبیند مان و آن نبیندمان و اینها.
نهایتا زده و در 35 سالگی با مایوس شدن از ازدواج، از پسری که تازه ملاقات کرده خواسته که آن پوست کذایی سند شرافت را بکند وبعد هم باهم دوست مانده اند سه - چهارماهی.
تنها غروبها می توانسته اند درپایان ساعات کاری، همدیگر را درشرکت پسرملاقات کنند آن هم برای ساعاتی و زیر فشار استرس تماس پدرو مادر.
 تنها شراب و سیگار و بوسه بوده. ....شاید گاهی شام. بدون رابطه ی بدنی.

دیشب برایم نوشته بود:....دو هفته است که بی هیچ خبری و تماسی رفته. ازشدت افسردگی قرص مصرف می کنم. چرا اینطورشد؟ 
پرسیدم نظرخودت چیست؟
می گفت نباید پا به پایش می کشیدم و می خوردم، حتما فکر کرده هرزه ام!

*
تنها به استانداردهای نابرابر جامعه فکر می توانستم بکنم، که برای یکی، حق مسلم و برای دیگری تعبیر هرزگی است. هرچند دلیل این رفتار نابالغانه، الزاما این نباشد اما کُدهای اخلاقی ایران، همین است.

دوران نُه ماه عقدی من - 1

26 ساله م بود. فارغ التحصیل رشته ی عمران از دانشگاهی نسبتا مهم که پس از مدتی کاردرشرکتهای بزرگ، سرگرم کاردرشرکت خودم بودم. اقرار می کنم که روزهای خیلی ساده ای نبود. خصوصا برای دختری درآن سن، رتق وفتق همه ی امور فنی و حسابداری و کارگاهی همیشه آسان نبود.

درکنارامور حرفه ای، دو فعالیت جانبی همیشه درزندگی ام وجودداشت. یکی شب شعررفتن ودیگری طبیعت گردی.

روزهای شاد وسرخوشی بود. اعتماد به نفسِ مناسبی داشتم و نیاز به پیشرفت ویافتن جایگاه خود درجامعه به عنوان عضوی مفید و نه سَربار، از مهمترین دغدغه هایم بود.تنها دوست صمیمی ام دختری بود که دانش آموخته ی علوم سیاسی بود اما در بازارپوشاک کار می کرد و دوست پسری نداشتم. یکی دونفر را ملاقات کرده بودم و مدتی هم دوست بودیم اما رابطه ها کارایی لازم را نداشتند و فراموش شده بودند.

دراین زمان، منشی شرکتمان ازدواج کرد و ما را ترک کرد. به دنبال درج آگهی و سپس مصاحبه هایی نه چندان دقیق، بالاخره دختری جدید، جوان و جذاب به شرکت ما راه یافت.تحصیلاتش مهندسی مکاترونیک بود اما تصمیم گرفته بود که به کار منشی گری بپردازد.

تسلط بسیار بالای او به  کارو حتی گاهی انجام اموری خارج از دایره ی وظایفش کمی برایم از سویی جذاب و از سویی سوال برانگیز بود. روزها به همین منوال می گذشت تا اینکه روزی درپایان ساعت کاری ازمن درخواست ملاقات شخصی نمود.

دقایقی بعدپشت میز کنفرانس شرابی رنگ، دخترک نشسته بود درحالیکه نوعی تردید درچهره اش موج می زد  به من گفت که به تازگی با پسری طرح دوستی ریخته و این پسر فلان است و فلان نیست و بعد از کمی توضیح گفت که به این پسر جدید گفته که درشرکت، سمت کارشناس دارد و الان که یکی از دوستان این پسر قصد پیشنهاد پروژه ای به شرکت ما دارند او نمی خواهد که دروغش آشکار شود و مودبانه از من خواست که راهی باهم پیدا کنیم......

سرعت پیشروی رابطه

عمومابا پسرهای غیرایرانی، گرمای رابطه دیر شکل می گیرد. پرسش های زیادی مطرح می شود. از زمینه ها ی حرفه ای و اهداف اینده تا علایق شخصی و اطلاعات فردی. تماس های بسیار ساده حتی بین دو دست، بااحتیاط رخ می دهد. شاید تا مدتهای مدیدی از رابطه، از عبارت«عاشقتم» استفاده نشود. به عبارت کلی، سرعت پیشروی رابطه درغرب کند است.

اینها رو من بیشتر دراروپا از زاویه ی اجتماعی می بینم تا الزاما یه عمل فرهنگی یا فردی. روابطی که در سنین مناسب برای ازدواج رخ می دهد؛ همواره با ریسک های اجتماعی همراه است. 

همسر، تنها یک همراه برای لحظات تنهایی وخلوت نیست، بلکه شریک اقساط وامهای منزل، خودرو و امثالهم است. نقشی 50/50 در تربیت فرزندان و انجام امورخانواده دارد.تمام این موارد باعث می شود که تصور کرد گفتن عبارت «عاشقتم» می تواند به بهای گرانی برای گوینده ی آن ختم شود.

حرارت نابجا و زودهنگام در ملاقات، باعث می شود تا زمام عقل به دست احساسات سپرده شود و تصمیمی عقلانی به واکنشی احساسی بدل شود و خسارت های جبران ناپذیری ایجاد کند.

دراین میان و پس از دوستی با چند مرد غیرایرانی، به ناگهان ملاقات یک مرد ایرانی به نظر خیلی جذاب است. سرشار از احساس و لبریز کردن دختراز چیزهایی که دوست دارد از یک مرد بشنود اما نمی دانم چه قدر حتی گوینده ی کلام به جدیت حرفهای خود ایمان دارد.

نه قضاوتی دراین مورد درکاراست و نه ترجیحی. صرفا توصیف یک ویژگی که می تواند دلایل ریشه ای تری از عادت فرهنگی وعرفی داشته باشد.

دخترک

دخترک، از معشوق خود دوراست.  بار آخری که او را دیده، بوییده، درآغوش گرفته و ارگاسمِ محبوبه اش را چشیده حدودا یکسال پیش است.

معشوق دخترک، دختری است با سیمایی معصوم وآرام. بی هراسی از خود، به تمامی خودش!
همدیگررا از لابلای خطوط وکدهای اینترنتی بیرون کشیده اند؛ با فراستِ دخترک، که به درک زیبایی نهفته ی دختررسیده .

امشب صدای محزونِ دخترک، طنینِ بیقراری واضطرارش بود.
در نَفَس هایش هم تمنای معشوق هویدا بود.

می دانم که دربستری به فاصله ی دهها هزارکیلومتر از معشوق، یکه خوابیدن چه همه زجراست.